خاطره ای تلخ و شیرین از زبان راننده لودر شهرداری خاروانا

خاطره ای تلخ و شیرین از زبان راننده لودر شهرداری خاروانا

در داخل شهر کار می کردم و میله پرچم های تشریفات را بلند می کردیم تا برای نصب پرچم های ماه محرم آماده کنیم که آقای شهردار سرزده آمد و گفت که یک ماشین در مسیر ملک قضات نیاز به کمک دارد و باید سریع بروم کمک کنم . سیم بکسل را برداشتم و سریع حرکت کردم در پیچ دوم یک کمپرسی در شانه خاکی در گل گیرکرده بود. انصافا وضعیت آنقدر اضطراری هم نداشت. سیم بکسل را انداختم دیدم راننده هاج و  واج مانده است گفتم مگر نمی خواهی بکسل کنی سرش را تکان داد و گفت چرا چرا چرا؟

کار امداد شروع شد و همچنان راننده با چشمان گرد شده مثل اینکه از چیزی جاخورده بود. در این لحظه آقای شهردار زنگ زد پس کجا ماندی فلانی؟ ماشین داره می افته ته دره. گفتم آقای شهردار من که ماشین را بکسل کرده ام و کارم هم دارد تمام می شود. آقای شهردار گفت الان وقت شوخی نیست من کنار ماشین هستم سه تا چرخش رد شده است و از یک چرخ آویزان است الان است که بیفتد ته دره.

نوبت من بود برای هاج و واج ماندن. دو هزاری ام به سختی داشت می افتاد آقای شهردار ماشین دیگری را به من سفارش کرده بود که من هم آن را ندیده و رد شده بودم. راز چشم های گرد شده راننده را هم فهمیدم او تازه گیر کرده بود و به کسی هم خبر نداده بود. برای دوستان که تعریف کردم گفتند راننده کمپرسی مرد خدا بوده است که امداد غیبی شده است.(الان با خودش گفته عجب جایی است اینجا یک اتفاق کوچک که برایت می افتد سریعا گروه امدادی می رسد بدون اینکه خبر بدهی).

البته سریعا برگشتم و خودروی سواری را هم که در حال سقوط بود نجات دادم. خدا آخر وعاقبت همه را به خیرکند.

تلخی خاطره از نبود راههای استاندارد و امکانات راهداری و امداد زمستانی است و شیرینی آن از انرژی بالای بچه های شهرداری. زنده باشند این بچه ها که با سخت کوشی خود در سختی ها هم خاطراتی شیرین می آفرینند و بیان شیرین ترشان لبخندی بر لب ها می نشانند.